ای کاش می دانستم پس از

 مرگ من چه کسی اولین

 اشک را خواهدارا ریخت و

 آخرین  کسی که مرا از یاد

 خواهد برد کیست ؟؟

هیچ

در خلوت تنهایی خود

غرق شدی

درهمان وقت که در

بستر خود

خواب را

با همه ی

نازکی و راز و رموز

کرده باشی از خود دور

از سراپرده چشم

وه چه زیباست

که در خلوت تنهایی خود

غرق شوی

تا بفهمی

مزه شهدو شکر نوش فکر لب یار

فکر پروانه و گل

بلبل و گلخانه شدن

غرق در پاکی هر

 آب شدن

وه چه زیباست

که در خلوت تنهایی خود

غرق شدن

غرق در نور شدن

   رو میکنم به اینه رو به خودم داد میزنم

                                  ببین چقد حقیر شده اوج بلند بودنم

                                رو میکنم به اینه من جایه اینه میشکنم

                                  رو به خودم داد میزنم این اینه است 

                                                یا که منم....

                            من و ما کم شده ایم خسته از هم شده ایم

                               بنده خاک..خاکه ناپاک خالی از معنایه

                                            ادم شده ایم...

                            دنیا همون بوده و هست حقارت از ما و منه

                               وگر نه پیش کاعنات زمین مثه یه ارزنه

                           زمین بزرگ و باز نیست دنیایه رمز و راز نیست

                            به هر طرف رو میکنم راهه رهایی باز نیست

                                دنیا کوچیکتر از اونه که ما تصور میکنیم

                            فقط با یه عکس بزرگ چشمامونا پر میکنیم

                            به روز ما چی اومده من و تو خیلی کم شدیم

                         پاییز چقد سنگینی داشت که مثل ساقه خم شدیم

                                           من و ما کم شده ایم ........

پرودگارا

به من آرامش ده

تا بپذیرم آنچه را که نمیتوانم تغییر دهم

دلیری ده

تا تغییر دهم آنچه را که میتوانم تغییر دهم

بینش ده تا تفاوت این دو را بدانم

مرا فهم ده

تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند

عصر ما عصر فریبه

                        عصر اسمایه غرییبه

                                                  عصر پژمردن گل تو گلدون

                                                                                  چترایه سیاه تو بارون

شهر ما سرش شلوغه

                            وعده هاش همه دروغه

                                                         اسموناش پر دوده

                                                                               قلب عاشقاش کبوده

خسته از امدن و رفتن و اواره شدن     

خسته از منحنی بودن عشق  

خسته از حس غریبانه این تنهایی

به خدا خسته ام از این همه تکرارو سکوت

به خدا خسته ام از این همه لبخندو دروغ

خسته ام از اینهمه نیرنگ و درویی.....

باختم من همه عمر و دلم را

به هراس تر یک بوسه به لبهای خزان....

خواستم صادق و عاشق باشم

خواستم مست شقایق باشم

اما حیف

حس من کوچک بود.

به خدا خسته شدم

میشود قلب مرا عفو کنید؟

ورهایم بکنید

تا دلم باز شود؟

خسته ام درک کنید

میروم زندگیم را بکنم

میروم مثل شما

پی احساس غریب تا باز شاید....

کاش می شد مزه خوبی را

می چشاندیم به کام دلمان

کاش ما تجربه ای می کردیم

شستن اشک از چشم

بردن غم از دل

همدلی کردن را

کاش می شد که کسی می آمد

باور تیره ی ما را می شست

و به ما می فهماند

دل ما منزل تاریکی نیست

اخم بر چهره بسی نازیباست

بهترین واژه همان لبخند است

که ز لبهای همه دور شده ست

کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم

تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم!!!

جای تردید نمایان می شد

و سوالی که چرا سنگ شدیم

و چرا خاطر دریایی مان خشکیده ست؟

کاش می شد که شعار 

جای خود را به شعوری می داد

تا چراغی گردد دست اندیشه مان ... 

خداوندا

 اگر روزي بشر گردي

 ز حال ما خبر گردي

 پشيمان مي شوي از قصه خلقت

 از اين بودن از اين بدعت

 خداوندا

نمي داني که انسان بودن و ماندن در اين دنيا

چه دشوار است

 چه زجري مي کشد آنکس که انسان است

و  از احساس سرشار است